راز استجابت دعا؛ وقتی امید از غیر خدا بریده می‌شود

امام صادق(ع) برای کسی که می‌خواهد دعایش به اجابت برسد، یک راهکار روشن بیان کرده‌اند؛ دل از امید به مردم خالی کن و تنها به خدا تکیه داشته باش.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعا زمانی به حقیقت خود نزدیک می‌شود که دل انسان نیز متوجه همان کسی باشد که او را می‌خواند. اگر امید انسان به خداوند باشد، دعا نیز از عمق جان به سوی خدا می‌رود؛ اما وقتی دل به دست بندگان خدا گره بخورد، انسان برای رسیدن به خواسته‌اش مدام از این در به آن در می‌زند و گاهی پاسخی دریافت نمی‌کند.

در آموزه‌های دینی، یکی از مهم‌ترین زمینه‌های استجابت دعا، قطع امید از غیر خدا و توکل بر پروردگار معرفی شده است. امام جعفر صادق(ع) در این باره می‌فرمایند:

«اذا اَرادَ احَدُکُمُ أَنْ لایَسألَ رَبَّهُ اِلاّ أعطاهُ فَلیَیْأَسْ مِنَ‌النّاس کُلِّهِم و لایَکونُ لَهُ رَجاءٌ اِلاّ مِن عِندِالله»[1]

اگر کسی از شما می‌خواهد هر آنچه از خداوند درخواست می‌کند به او عطا شود، باید از همه مردم قطع امید کند و تنها امید و رجای خود را به خداوند متعال قرار دهد.

بر اساس این روایت، مسئله اصلی فقط بر زبان آوردن دعا نیست؛ بلکه دل نیز باید در هنگام دعا به خداوند تکیه داشته باشد. انسانی که امید اصلی خود را در قدرت و یاری دیگران جست‌وجو می‌کند، در حقیقت از سرچشمه اصلی امداد غافل می‌شود.

در حدیثی قدسی نیز بر همین حقیقت تأکید شده است:

«هیچ مخلوقی نیست که به جای من به مخلوق دیگری متوسل شود، مگر آن که سبب‌های آسمان و زمین را از او قطع می‌کنم؛ اگر از من بخواهد، به او عطا نخواهم کرد و اگر مرا بخواند، اجابت نخواهم نمود و هیچ مخلوقی نیست که به من متوسل شود، مگر آن که آسمان و زمین را ضامن روزی او قرار می‌دهم؛ اگر مرا بخواند، اجابت می‌کنم و اگر از من بخواهد، به او عطا می‌کنم و اگر طلب مغفرت کند، او را می‌بخشم.»[2]

این آموزه‌ها نشان می‌دهد که توکل و امید به خداوند، تنها یک توصیه اخلاقی نیست؛ بلکه در نگاه دینی، از عوامل مهم در ارتباط انسان با پروردگار و زمینه‌ساز استجابت دعاست. هر اندازه دل انسان از وابستگی به غیر خدا فاصله بگیرد و اعتماد او به قدرت الهی بیشتر شود، روح دعا نیز عمیق‌تر و خالصانه‌تر خواهد شد.

پی‌نوشت‌ها

[1]. اصول کافی، ج ۴، ص ۲۱۴.

[2]. بحارالانوار، ج ۶۸، ص ۱۵۵.

کد مطلب 2269686