گاهی در میان شتاب و هیاهوی زندگی، تنها چند لحظه خلوت با خدا کافی است تا دل دوباره آرام بگیرد. مناجات، همان زبان بیواسطهای است که انسان را از هیاهوی دنیا جدا میکند و به خویشتن و پروردگار بازمیگرداند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مناجات، بیواسطهترین زبان دل در گفتوگو با پروردگار و از دیرینهترین جلوههای معنویت در فرهنگ دینی و انسانی است؛ نجواهایی که در میان شتاب و هیاهوی زندگی روزمره، مجالی برای درنگ، آرامش، تأمل و بازگشت انسان به خویشتن فراهم میکنند.
بسیاری از عارفان، علما و چهرههای برجسته معنوی، ژرفترین تجربههای روحی خود را در قالب دعا و مناجات به یادگار گذاشتهاند؛ کلماتی که همچنان میتوانند مرهمی بر خستگیهای جان و چراغی روشن برای ادامه مسیر زندگی باشند.
بنابر روایت ایکنا، فرازی ناب از نیایش ابوحمزه ثمالی با ترجمه جویا جهانبخش پیش روی شماست؛ تلاشی کوتاه برای آنکه در میان شتاب زندگی امروز، لحظهای درنگ کنیم و سهمی هرچند اندک از آرامش، خلوت و یاد خدا را تجربه کنیم.
کد مطلب 2274278
-
استوریموشن |وقتی دل با خدا خلوت میکند؛ امیدوار و بیمدار میخوانمت
-
نهج حیات| بیتالمال برای همه، نه برای خواص؛ چرا عدالت علوی به جنگ با ویژهخواران رسید؟
-
وقتی یک مکاشفه علیه شیعیان جنجال به پا کرد؛ پاسخ امام خمینی(ره) چه بود؟
-
راز جنیان در قرآن؛ چه کسانی از آنها مؤمن و چه کسانی گمراهاند؟
-
ازدواجی به پیشنهاد پیامبر(ص)؛ همکفو بودن زن و مرد مسلمان از نگاه اسلام